تنها

شاید ریشه ام در رویا بود

رویایی که اسیرش بودم

            اما

در رویای ساختگیم اثری از گرمی و عشق نبود

در خود بودم ٬ فرو خورده و غمگین

          تا شبی

از دور دستهای دور

انجایی که فقط تلخی و سیاهی بود

ستاره ای نقره فام در شب هستی ام طلوع کرد

و من اسیر گهواره ی چشمانش شدم

گهواره نور ٬ گهواره عشق

       و آرمیدم

              رها

                سرخوش

                      عاشق

                          آرام